10 & 11 Mei - Templedruid Experience part number …?... (de tel kwijt)

Dit verlengde pinksterweekend was het weer zo ver: tijd om een bezoekje te brengen aan onze Engelse vrienden Roger en Carol van de Templedruid Stud in Chatteris, niet zo ver van Cambridge. Middenin de Britse Fenlands, een soort vlakke polders met daartussen heel veel water, een gebied ideaal voor de landbouw, met een twintigtal kilometer verderop de ‘Washes’ een gigantisch, afgesloten natuurreservaat, waar het water achter de dijken meegaat met het zeetij. Soms staat een deel van het gebied onder water maar nu was het er volop lente: groen mals gras, en al heel wat pasgeboren veulentjes van de zowat driehonderd Welsh Mountain pony’s.

Bijna waren Manuella en ik alleen de boot op, toen in Duinkerke bleek dat Olivier zijn paspoort bijna vergeten was, maar uiteindelijk bleek het toch mee te zijn. Kwestie van ons stressgehalte op peil te houden zeker?

Dag 1 hadden we heel wat jobs te doen bij de stallen, te beginnen met het vangen van 6 Wolfberry jaarlingen. Een eerste ‘training’ verliep vlot: de oprit op en af zonder pony’s in de gracht of op het veld. De hengstjes die er klaar voor waren, werden gecastreerd; de eerste rechtopstaand in de trailer, de rest één voor één in de stal. ‘Mijn’ chestnut kon niet gedaan worden, wat mij voor een keer eens veel tijd gaf om in de stal friendly game en ‘follow the feel’ te spelen. Tegen dat de castraties achter de rug waren, kon ik hem al overal aanraken en zelfs zijn voorvoeten eventjes opnemen, een groot succes.
Daarna naar Sole’s Farm, waar de pony’s in de big shed één voor één in de kraal moesten om gecheckt te worden. De veearts maakte van 9 stallions geldings, de meeste gingen vlotjes maar de laatste was niet simpel: dubbele verdoving en nog vechten.
Daarna weer naar de stallen voor extra training: een heleboel A’tjes in de achterste stal, waarvan sommige ooit al 3 ‘walks’ hadden gehad, maar 6 ervan hadden zelfs nog nooit een halster omgehad. Het typische gesukkel met pony’s die over muurtjes sprongen en zich door half gesloten hekkens probeerden te wurmen, halsters die niet goed passen enzovoort, maar al bij al niet teveel miserie. Wel spanning en sensatie! Heel de dag in shorts, stralende zon, ’s avonds relaxen op het terras met gin&tonic en daarna smullen van Carols on-Engelse kookkunsten.

Dag 2 meer van hetzelfde: training! Pony’s vangen, ermee de oprit afwandelen en ze weer in de juiste stal krijgen. Of in de trailer, zodat ze na de winter weer naar de Washes kunnen. Eentje in de gracht, eentje moeten lossen, een paar schoppen voor ons (helaas raak) en een paar spectaculaire steigerpartijen… maar we beseffen het zelf: we hebben ondertussen heel wat ‘Templedruid savvy’. Altijd kalm blijven, go with the flow, proberen de pony’s niet banger te maken dan ze al zijn. Het is een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats te staan, vasthouden en lossen op het juiste moment en vooral blijven lachen.

Onverwachts hebben we een avond vrij en… toevallig is het net de datum van de jaarlijkse Royal Windsor Horse Show. We hebben de GPS mee, 160 km, de beslissing is snel genomen: dat hebben we er voor over! De sfeer in Windsor is ZO speciaal, het is ondertussen alweer een paar jaar geleden dat we er geraakt zijn, let’s go! Twee uur later staan we geparkeerd naast de honderden paardencamions en lopen we met de stroom mee richting showgrounds, deze keer aan de straatkant van het kasteel. Overal reclame van de Windsor Castle Royal Tattoo en heel veel volk aanschuivend aan de ingang. Ineens serieuze anticlimax: alles uitverkocht en geen enkele mogelijkheid tot onvoorziene persaccreditatie. Nondepitjes, daar stonden we schoon, de euforie zakte ineen als een pudding. Dan maar Plan B: onze connecties proberen contacteren. Gert Schrijvers niet bereikbaar, Mia Allo gebeld ‘Mia, ben je in Windsor?’, ‘ja natuurlijk!’ – wisten wij veel dat ze daags voordien net de dressuur gewonnen had… in de Washes weinig actualiteit en nog veel minder internet… (Hoewel, soms leek het wel of we een directe lijn hadden met de menuitslagen in België, menwedstrijd Peer, en Nederland, Wereldkampioen vierspan Jan De Boer). Hadden we dan twee uur voor niets gereden? Langs de achteringang eens proberen? Enfin, uiteindelijk stond er 3 man met een extra ticket aan de box office en konden we 3 tickets overkopen, 25 £ per stuk. Onze euforie was rap terug, toen we over het biljartgroene gazon van Windsor Castle liepen. Geen vlag aan de mast, de Queen was niet thuis, helaas… Nog bijna 2 uur om te snuisteren in de ‘shopping avenues’ van de Royal Windsor Horse Show; wie had dat gedacht toen we naar Chatteris vertrokken voor 4 dagen enkel ponyplezier? De show was opgedragen aan het Britse leger, en was niet vergelijkbaar met andere jaren. Een live orkest op een enorm podium, een megagroot scherm voor projecties. Ineens een ‘live’ beeld van het Windsor Castle: de vlag wapperde in de avondzon. Joehoe! De koninklijke tribune was groot en veelbelovend, en na aankomst van de eerste Royal band reed een gepantserde Landrover het terrein op, en ja hoor: daar was de Queen herself, met achter haar Prins Philip, de Duke of Edinburgh.
De King’s Troops Royal Artillery met de 18 meter lange kanonnen waren het zien weer meer dan waard en brachten een supersnelle bloedstollende performance, en naast heel wat militaire show en live doedelzakmuziek, zagen we voor het eerst ook de Musical Ride van de King’s Troops. Tof en origineel, zeker omdat op een bepaald moment ook 2 paarden moesten liggen en er eentje niet veel zin had, maar later lukte het dan toch. Oh wat voelde ik mij verwant, haha! Het was een avondvullend programma en de trip van Chatteris meer dan waard.

Dag 3 verliep de Templedruid training alweer veel vlotter dan de dag voordien, enkel het vangen is niet gemakkelijk. Olivier (her)traint de sterksten en diegene die Manuella en ik tot onze spijt kwijtraken. Manuella heeft al spierpijn van gisteren, ik duik halverwege de middag bijna mee de netels en daarna de gracht in maar kan het touw nog juist op tijd loslaten. Volgende keer beter! Gelukkig zitten er ook heel wat superbrave pony’s tussen zodat we elke keer weer vertrouwen krijgen.
In de Washes eerst een job in de stallions’ field, een paar pony’s ontwormen en daarna gaan we de jonge veulens bewonderen: een puur superschattige A’tjes, het jongste een paar uren oud, het ‘oudste’ van midden januari. Prachtig, schattig, we kunnen er uren naar zitten kijken! In de achterste weide ontdekken we een dubbelganger van Kirsche en we leren ook alweer veel bij over het hengstengedrag op de dijk: als er een paar colts in de coral zitten, komt de stallion achter ‘zijn boys’. Ook superinteressant om het gedrag van de maiden mares te zien.

En vandaag de laatste dag: we trainen de overgebleven filly’s en colts, en brengen een laatste lading van 4 colts naar de Washes. De tijd vliegt en we moeten rushen om onze boot te halen in Dover. Wegenwerken zorgen ervoor dat we bijna een half uur stilstaan op amper 4 km van de ferry’s… patience is waiting without worrying. Een kwartier voor vertrek mogen we nog net mee richting Duinkerke.
De zon schijnt nog altijd en op het dek zien we de white cliffs of Dover langzaam aan de horizon verdwijnen. Ondanks heel wat blauwe plekken, geplette vingers en omgeslagen enkels, hebben we alweer heel wat toffe Templedruid herinneringen erbij!