Motto

Find something you like to do so much, that you'd gladly do it for nothing.
Then learn to do it so well, the people are happy to pay you for it.

Als kind kreeg ik dikwijls het verwijt dat ik maar één ding plezant vond: paarden.

Ik herinner mij nog levendig hoe ik in de lagere school de uren aftelde tot de wekelijkse rijles op woensdagnamiddag. En die was altijd veel te vlug voorbij!

De uren die ik niet doorbracht samen met de vriendinnen in de manege, die vulde ik voornamelijk met iets anders: lezen. Meestal lezen over paarden, maar lang niet altijd. Op een bepaald moment had ik echt álle boeken van de jeugdafdeling van de plaatselijke bibliotheek gelezen, en omdat ik nog te jong was om boeken te mogen kiezen bij de volwassenen, moest mijn moeder ook lid worden van de bibliotheek zodat ik kon 'verder lezen'. De volwassenenafdeling heb ik echter nooit uitgelezen - tijdens mijn jeugd namen de paarden hoe langer hoe meer van mijn vrije tijd in beslag.

Als kind wou ik steevast paardenfokster worden. Toen ik op mijn zeventien mijn eerste fjordenmerrie Silke kocht, bleek die na twee maanden toevallig zwanger te zijn. Een spannende tijd brak aan, en op 8 mei 1989, toen ik in het laatste jaar van het middelbaar zat, vierden we de geboorte van Kenzo mijn eerste veulen.

Eigenlijk wist ik op mijn achttien totaal niet wat ik wou worden: op school kon ik alles wel goed, maar tekenen deed ik het liefst van al, en eigenlijk had ik geen speciale talenten. Germaanse Talen volgen aan de VUB was een gemakkelijkheidsoplossing, omdat ik toch 'iets' moest studeren... en ja, ik moest uiteindelijk ook een 'echte' job zoeken, want paardenfokster, en later hoefsmid, bleken uiteindelijk toch minder voor de hand liggende beroepen dan ik als kind had gedacht.

De paardenhobby kreeg toch dikwijls de bovenhand: naast talloze trektochten engageerde ik mij ook als secretaresse van de Vlaamse Vereniging voor Ruitertoerisme, de VVR. Dat hield ondermeer in dat ik telkens een verenigingsbijdrage kon schrijven voor het toenmalige tijdschrift Paardenwereld Magazine, en zo mijn eerste stappen in de journalistiek zette. Toen Paardenwereld Magazine ermee ophield, gingen we een samenwerking aan met Hippo Revue. In 1998 publiceerde ik mijn eerste niet-VVR gebonden artikel voor Hippo Revue, een impressie van de Royal Windsor Horse Show. Van toen af zorgde ik op geregelde tijdstippen voor nieuws uit de wereld van het ruitertoerisme, nadien kwam daar verslaggeving van nationale en internationale menwedstrijden bij en nog later ook artikels over clinics en workshops van verschillende trainers uit binnen- en buitenland, die ik maar al te graag bijwoonde.

Voor de VVR zette ik een driemaandelijkse VVR Nieuwsbrief op, de eerste uitgave bestond uit zestien bij elkaar geniete, zwartwit gekopieerde, A4’tjes. Ondertussen is het VVR Magazine uitgegroeid tot een volwaardig tijdschrift voor de recreatieve ruiter en menner: mooi in kleurendruk en met een vertienvoudigde oplage. Na vijftien jaar vier magazines per jaar te hebben uitgegeven, heb ik in oktober 2011 de fakkel doorgegeven aan een nieuw VVR-redactieteam.

In 2005 fusioneerde de VVR met de LRV en daardoor werden de banden met het nieuwe tijdschrift EquiTime (het voormalige ‘Warmbloedpaard’) hechter. Ik zorgde een tijd voor de tekstrevisies en de maandelijkse recreatierubriek kon ik naar eigen goeddunken invullen.
Ook voor CAP, het meest glossy paardenmagazine van Vlaanderen, schrijf ik al een paar jaar regelmatig artikelen over uiteenlopende onderwerpen.
Sindsdien probeer ik, beetje bij beetje, het overwegend traditionele lezerspubliek van fokkers en competitieruiters te laten kennismaken met paardenplezier à la Kim: te paard erop uit, trektochtverslagen, alternatieve trainingsmethoden,... kortom, allerlei paardenmanieren!

Samen met Denis Teirlynck ontwikkelde ik ondertussen vanuit de cursussen tot VVR Gids de "Stressvrij paard training", gaande van workshops van één dag tot een officiële Syntra opleiding in Sint-Niklaas en campus Veurne. Maar ere wie ere toekomt... omdat ik zelf altijd trouw gebleven ben aan Parelli Natural Horsemanship, besloot ik eind 2009 de stap te zetten om officieel Parelli instructeur te worden. "Love, language & leadership" is de formule voor succes met paarden, en dat kan ik sinds 2010 met iedereen delen!

Sinds oktober 2008 kwamen er nog andere Paardenmanieren op mijn pad: in de Aleashop in Destelbergen zorgen Olivier en ik samen met het Alea-team voor info, gespecialiseerd advies en paardenmateriaal in de betere ruitersportzaak. Hopelijk tot binnenkort!

Kim Moeyersoms - GSM: +32478 67 47 89 - Contact - Webdesign by Regali