Een gegeven paard...

(Andes, merrie, Arabisch volbloed)

Sedert 18 april 2008 maakt merrie Andes deel uit van onze kudde.
Ze voelt zich ondertussen compleet thuis in Merendree, op de weide bij Kolya en Kirsche. Qua uitstraling, chique bewegingen en temperament zijn ze aan elkaar gewaagd, de moeite om te zien. Sfeerbeelden van de eerste ontmoeting zijn te zien in de intro van het promofilmpje voor Training stressvrij paard. Na een paar dagen moesten de Templedruid zusjes 'plooien' en werd Andes de baas.

Andes is het ideale trektochtpaard, nergens bang voor, enthousiast en gewillig. Zij verdiende haar sporen bij Yves en Katja van ATR Turbo, waarvoor veel dank! Onze eerste dagwandeling leidde ons van Merendree tot in Brugge (toch zowat 40 kilometer), onze tweedaagse in Rocherath in Haus Fexen was ook al een succes, en zelfs de TREC van Desnié brachten we tot een goed einde.

Na vier maanden gedwongen op non-actief wegens gebroken arm (ik, niet Andes!) begonnen we in januari 2009 terug te trainen. 
Na het eerste Parelli Natural Horsemanshipweekend op Horseman's Retreat (midden januari) begint ook het grondwerk te lukken.

Onze plannen voor 2009: echte partners worden (concreet: hopelijk haalt Andes hetzelfde PNH-niveau als Kenzo), veel cursussen meedoen (uitstel is afstel, LIVE YOUR DREAM) en vooral véél paardenplezier!!!

26-27 juli 2008 - Andes’ eerste TREC

Dit weekend voor het eerst met Andes op TREC wedstrijd geweest, in Desnié (vlakbij Spa, een prachtige streek). Voorbereiding bestond vorige week uit één dag verkenning van het nieuwe Huilewind ruiterpad rondom Hoegaarden, en twee dagen training bij Ben Segers.

Vrijdagavond arriveerden we in Desnié onder een stralende hemel, een groot contrast met vorig jaar. Paddocks gezet, Andes en Remy apart, want we reden T2 en T3. Na veel getwijfel mijn eerste TREC solo. Ik probeerde namelijk al een paar dagen allerlei rampscenario’s uit mijn gedachten te wissen en hoopte maar dat ze ons ’s avonds niet zouden moeten komen opsporen in de bossen van Spa. Plus dat ik mijn kansen in de MA ("tráág galopperen, waar is dat goed voor?!”) en de PTV (nog nooit gesprongen, aangezien speed control momenteel nog niet op punt staat) niet erg hoog inschatte en daardoor in equipe voor niet veel punten zou kunnen zorgen.

Zaterdagmorgen vroeg op, ontbijt om zeven uur want Remy moest vertrekken om half negen, wij pas drie kwartier later. Allebei gebonden aan de trailer, Olivier in de maproom, ik bleef bij Andes en Remy. Opzadelen was geen probleem, toen vertrok Remy, Andes keek eens om, voelde dat ze vast hing en… bleef gewoon staan! Geen geroep, geen getier, gewoon rust. Joehoe! Mijn dag was eigenlijk al goed en we waren nog niet vertrokken.
Dan mijn beurt om de kaart te gaan traceren, snel opstappen en weg. Ook dat verliep probleemloos, beginsnelheid 6 km/uur. Na een goede 3 km moesten we een kort stukje langs de baan, volgens de kaart niet OP de baan, maar ernaast. Ik steek over en zie dat er iets verderop al een paard over/door de gracht gegaan is. Nogal breed maar niet zo diep, ik was niet overtuigd maar dacht “ja, als ik al van het begin ga beginnen rond rijden omdat ik ergens niet door durf…” Eens gekeken, Andes keek ook en wou zich draaien, de kostbare tijd verstreek maar toen ik het eenmaal gevraagd had wou ik ook dat ze het deed. Ineens, jump!, vliegen we daar over die gracht, de modder vloog tot boven onze kop, de bruine modder spatte op Andes’ tot dan toe witte achterhand, pfff… Nog een chance dat ik mijn kaart en kompas nog vast had, want zo’n sprong :-S  Wij verder stappen, wreed slecht terrein, gekapte boomstronken, nog meer greppeltjes, tot ik me realiseerde dat we veel te ver van de baan zaten. Al die moeite voor niets, en terugkeren over die gracht zag ik zeker niet meer zitten. (’s Avonds zou blijken dat het Remy was die IN die gracht gesprongen was! Toeval?)
Verder gereden en uiteindelijk de eerste ‘doenbare’ weg teruggekeerd in draf om te zien of ik geen controlepost gemist had. Oeps, op straat kwam de volgende deelneemster al aangestapt, dus tenzij er een baken met een knippertje had gehangen, hadden we hopelijk niets gemist. In draf verder gereden om de verloren tijd in te halen, Andes superbraaf, begon niet te stormen maar was wel aandachtig. Op het einde van de weg twijfelde ik weer, toen ineens de eerste deelnemer die meer dan een half uur voor ons vertrokken was, achter ons reed. Andes wou even volgen, juist zo’n moeilijk stuk, kaartlezen op een paard dat niet wil stilstaan… handig is het niet. Maar dankzij het kompas vond ik de weg, het was door een gué, de eerste waterdoorgang van die dag en Andes liep er gewoon door, oef! De eerste controlepost liet lang op zich wachten (gelukkig maar, we hadden zo alle tijd probleemloos ingehaald) maar na 6 km was het dan zover. Oef, al 1 post gevonden, een totale afgang was dat toch niet.
Wij verder, het tempo iets hoger (7,5 km/u) dus naast oriëntatie nu ook wat meer rekening houden met de ideale tijd. Op een bepaald moment een twijfelgeval, een ongebruikte weg met een tractorspoor ernaast, ik gok en twijfel en als ik wil terugkeren zie ik ineens een wit vlagje: balise nr. 1 gemist, op 3 meter na. Pech! Maar het kaartlezen vlot verder wel, alleen zitten we nu vlak na de concurrentie. Zij slaat een weg te vroeg af, ik volg het juiste pad maar kom haar later weer tegen; ineens twee stresspaarden, eigenlijk moet ik vijf minuten voor haar aankomen, dus wil ik voorbij steken, maar dan krijgt Andes eventjes een crisis en denkt ze waarschijnlijk dat het een race is. We blijven dus maar even samen rijden en hopen dat er snel controle volgt. Ik besluit al om haar voor te laten, zodat ik 5 minuten extra rusttijd krijg straks. En inderdaad, de volgende post is ook de picknick, 1u10 pauze maar wel nog een opdrachtje: 3 bakens tekenen op onze kaart ‘voor later’. Andes staat braaf aangebonden tussen de andere paarden. Remy komt na een half uur toe, verwacht waarschijnlijk Kenzo en is nog niet gefocust op een witte merrie, dus hij loopt haar gewoon nietsvermoedend voorbij!

Bij het vertrek hebben we ook onze eerste PTV hindernis: opstappen in de cirkel. Ik stap op, Andes blijft staan, we rijden in de cirkel, ik stap af en bij de tweede maal opstappen verzet ze een voet, dus geen punten. Volgende keer beter…
De namiddagroute loopt vlot, het tempo is voor Andes geen enkel probleem, ook niet bergop en bergaf. Dan is het zover: ‘course aux balises’, op een half uur tijd 3 bakens vinden, plus een bonus via azimut en dan naar een volgend punt rijden. Concentreren, geen paniek. Terwijl ik sta te wachten zie ik alweer een amazone uit een weg komen aangalopperen waar we volgens mij niet moeten zijn. Twijfel! Ik begin toch maar met de azimut, in stap, 460 meter, en dan moet er een balise hangen – en ze hangt er nog ook! Yihaa! Dat knippen zelf is niet gemakkelijk, Andes dicht genoeg ernaast zetten, blijven stilstaan, kaart uit mijn vestje halen, zien dat kaart en kompas niet vallen, en dan nog knippen. Op naar de volgende. Ik neem een brandgang die er nogal moerasachtig uitziet, maar er heeft nog al een paard gelopen dus dat zal wel lukken. En zo vinden we niet alleen de 4 balises, maar geraken ook nog eens 2 minuten voor de maximum tijd binnen, dankzij een ontspannen galop bergop richting controlepost. De euforie begon te komen ;-)
Het laatste stuk was nog moeilijk, opnieuw twijfel, nog een balise gevonden, wat hoger tempo om de verloren tijd weer in te halen en tegen 4 uur in de namiddag bereiken we de finish, na zowat 28-29 km. Het is nog altijd drukkend warm als we richting kampplaats stappen, moe maar voldaan. Afzadelen, veeartscontrole, alles OK, Andes heeft 40 hartslag, hetzelfde als ’s morgens! Nog maar eens goed nieuws! Een uur later komt Remy toe, doodop, maar zij hadden dan ook een langer parcours. Het regent een paar druppels maar een echt onweer wordt het niet.

M.A.
Zondagmorgen eerst M.A. We vertrekken te voet bergop, het is alweer enorm zwoel, Remy moet als tweede, wij pas een half uur later maar we rijden samen. We verstoppen ons in een parallelweg terwijl Remy de MA. doet, hinnikend en roepend. Maar Andes zwijgt stil, ze graast terwijl we het kataklop kataklop van de galop in de MA horen en ik ben alweer superblij met zo’n stressvrij paard. Dan is het aan ons, 150 meter galop, we gaan ervoor. Het werden er 200, maar geen enkele tactfout en mooi binnen de lijnen; de stap terug lukt probleemloos, dus alweer goed gedaan van Andes!

P.T.V.
’s Middags verkenning van de PTV onder tropische temperaturen. De haag en de boom zijn zo laag dat ik ze ga proberen, maar de gracht (2 X dan nog!) en de afsprong wil ik overslaan. “Alles proberen!”, zegt Olivier. Remy start als tweede, de poort is moeilijk, want ze staat op een helling, de rest gaat goed al verknoeit hij de smalle doorgang door zijn gehinnik. Andes zwijgt stil, en mag in de schaduw grazen van mij. Ik denk aan wat er op de trailer staat en probeer zelf vooral volledig stressvrij te zijn, wat me verbazend goed lukt! 
Dan is het uiteindelijk aan ons: de poort hebben we geopend maar niet gesloten, dus geen punten. Afsprong heb ik van bovenuit eens bekeken en niet van Andes gevraagd maar er gewoon zijwaarts bergaf gereden. Labyrint, slalom, heg en achterwaarts gingen goed. Overmoedig probeer ik de smalle doorgang in galop maar voel dat ze zich teveel opwindt, en keer dus juist op tijd terug naar draf. Dan de gracht, ik besluit toch maar eens te gaan kijken, en terwijl we daar stilstaan, voel ik direct: “ze gaat het doen”. Voor ik kan denken dat ik dat niet durf, zijn we er al over! Niet elegant, maar wel erover. Dan het houten bruggetje: tegen mijn verwachtingen in, zag Andes dat niet zitten. We verspelen al onze pogingen, dus geen punten maar toch een overwinning want uiteindelijk gaat ze er wel over, joepie. Dan de boomstam, zal ook wel niet in stijl geweest zijn, maar ze deed het toch. Achterwaarts aan de hand, in een bocht, geen probleem. En ten slotte nog eens die gracht, gevolgd door een boom, en ook dat hebben we gesprongen!
Voor onze eerste TREC mocht ik toch wel supertevreden zijn: niet verloren gereden, alle balises gevonden, Andes gegaloppeerd in de MA en alles gesprongen! De resultaten waren ernaar: we werden vierde van dertien deelnemers. Nu is het nog afwachten voor de details van de punten.
Maar TREC gaat niet over het klassement, TREC gaat over Horsemanship! Andes en ik na drie maanden: Partnership & Harmony dat begint te lukken, Refinement dat komt nog wel.